16. júlí:

26. júlí 2010 – 18.19

Síðustu vikur hafa verið heilmikið ævintýri. Tíminn hefur líka liðið í samræmi við alla skemmtunina, svo nú fer að koma að stundinni sem ég hef reynt að hunsa - heimför.

Ég kvaddi Vínarborg eftir rúma 4 mánaða fallega vináttu í síðustu viku. Kveðjustundin var hreint ekki auðveld. En, til að auðvelda heimferðina aðeins, ákvað ég að skella mér á smá flakk áður. Óteljandi lestarferðir, og 7 lönd á rúmum 2 vikum. Brjálæði? Mig verður þá vonandi farið að langa heim - allavega pínu, undir lokin.

Vínarborg og þessir mánuðir voru í einu orði sagt alveg meiriháttar. Stútfullir dagar af skóla, menningu, mörkuðum, útstáelsi, tónleikum, óperu (hvort sem það var alvöru eða bara gæjinn í næstu íbúð) sushi og hvítvínsdrykkju.
Ég reyndi að drekka í mig sem mest ég mátti (af menningu sjáiði til) undir lokin. Heimsótti söfn og byggingar, kirkjur og kirkjugarða, skemmtigarða, markaði, dormaði í görðum, hjólaði um borgina og naut hennar út í ystu æsar.
Ég og 3 aðrar skiptinemastelpur héldum lítinn markað/kveðjupartý viku fyrir brotfför þar sem við buðum uppá heimagerða minjagripi, kökur og hvítvín. Virkilega kósý kvöldstund og frekar súrsæt.

Vá hvað ég er orðin væmin.

Donauinselfest var svo sannarlega einn af hápunktum dvalarinnar. 3 daga ókeypis tónlistarhátíð á Donauinsel - manngerðri eyju á Dóná. Billy Idol átti þar ógleymanlegan performans. Þvílikur djöfuls (afsakið orðbragðið) töffari sem maðurinn er! Á laugardagskvöldinu var hápunkturinn án efa Pendulum, sem ég fylgdist með ásamt ca einni milljón annara gesta.

Ég heimsótti svo Jönu til Brno í Tékklandi fyrir stuttu, og hitti vini hennar þar sem eru öll að koma til Íslands í byrjun ágúst. Hef á tilfinningunni að lóðin verði pökkuð á fiskidaginn.

Evi, austurrísk vinkona, útskrifaðist svo úr háskólanum fyrir hálfum mánuði síðan. Stefan, kærastinn hennar átti afmæli sama dag svo úr varð heljarinnar fögnuður á háskólalóðinni. Ég færði henni pela af Tópasi í útskriftargjöf, sem gekk svo manna á milli. Fólk gretti sig og kom með “klassíska” brandara tengda Eyjafjallajökli. Og alltaf hlær maður góðlátlega.

Síðasta útstáelsið innihélt svo jarðaberjakokteila, hangikjöt, sápukúlur, sundlaug og Prater Sauna. Og svona til að sýna enn einu sinni hvað borgin er í raun og veru lítil rakst ég á samnemanda úr LHÍ. Að íslenskum sið var haldið heim á leið eftir sólarupprás.

Síðasta kvöldinu var svo eytt á einum af mínum uppáhaldsstöðum í borginni, við Karlskirche. Þar eru kvikmyndir sýndar úti undir berum himni í júlímánuði. Myndin það kvöld - Before sundrise, afar viðeigandi.

Útidyrahurðinni á Seisgasse var lokað að morgni þriðjudagsins 6. febrúar og stigið upp í lest ásamt Öbbu til Rijeka í Króatíu. Þar eyddum við 3 dögum að mestu í sólböð og afslöppun á ströndinni ásamt innfæddum og HM áhorf ásamt hópi af þýskum heyrnarleysingjum. Síðasta kvöldið var förinni svo heitið á Nina 2, króatískt partýskip af bestu gerð. Þar dunaði dansinn fram á nótt og lékum við ásamt hressu liði af hostelinu aðalhlutverkin á dansgólfinu.
Morguninn eftir ákváðum við af rælni að tékka á lestum til Slóveníu þann daginn. Hún átti að fara 25 mínútum síðar. Við tókum því á stökk upp á hostel þar sem starfsstúlkan var - að sjálfögðu - að ryksuga og heyrði ekkert í örvæntingarfulla bjölluatinu. Ég tók því á það ráð að ýta bara á allar bjöllurnar í þeirri von að einhver opnaði. Króatískur “Halló”kór glumdi í hátalaranum og einhver var svo indæll að opna. Töskurnar gripnar og henst aftur niðrá stöð og upp í lest. Náðum ekki einu sinni að setjast niður áður en lestin rann af stað. Rennsveittar og hlæjandi hófum við ferðalag til Ljubljana þar sem við eyddum helginni.

Hittum Önnu Tinu bekkjarsystur og mína bestu vinkonu hérna úti, Serenu, Ursinu, Gabriel & Noru, Josko, Matjias og gaurinn sem ég man aldrei hvað heitir, þessi sem enskukunnáttan takmarkast við “Shit happens”. Við eyddum laugardeginum heima hjá honum í nágrenni við Ljubljana við grill, gleði og kaffidrykkju. HMáhorfið fór svo fram í Ljubljana í þvílíkri stemmningu. Okkar annað heimili varð Bi-ko-fe, og ófáum stundum eytt þar. Tékkuðum líka á slóvensku útgáfunni af Kristjaníu, fundum mjólkursjálfsala, dönsuðum á rokkbar og átum Burek. Kastalinn var að sjálfsögðu heimsóttur, og horft á virtual museum - Ljubljana, að sjálfsögðu í 3d! Kvaddi Önnu Tinu svo á sunnudagskvöldinu, og loforð tekin af hver annari um heimsóknir.

Á mánudagsmorgni skildu svo einnig leiðir okkar Öbbu þar sem hún hélt aftur heim til Vínar en ég áfram til Salzburg og svo Innsbruck. Salzburg kom skemmtilega á óvart í þessa 2 tíma sem ég staldraði þar við, og fjöllin í Innsbruck svíkja svo sannarlega engan. Kíkti á Alpine museum og höllina í fylgd Stu, amerísks göngugarps sem hélt uppi heiðri hinnar amerísku steríótýpu með því að forðast það að hafa þögn - nokkurn tímann. Tók kláf upp í Hafelekar, 2256m hátt fjall. Spænska konan við hliðina á mér grét af geðshræringu vegna hæðarinnar, svo svakalegt var útsýnið. Fjallageiturnar létu sér fátt um finnast um alla tættu túristana, ein þeirra girntist þó nestið mitt og slefaði af áfergju á töskuna mína meðan spænskur unnusti frk. geðshræringar smellti af myndum í gríð og erg. Með þetta þvílíka útsýni varð ég bæði orðlaus og með fullan haus af stórum lýsingarorðum. Það var hálf grátlegt að þurfa að festa útsýnið að eilífu í minnið á 30 mínútum.

Um kvöldið fór ég svo á útitónleika við höllina, þar sem Tyrol Kaiser Jägemusik léku klassíska tónlist. Ég beið í rúman klukkutíma í hofinu til að ná sæti, því hann var ansi þétt setinn Svarfaðardalur. Og í þann mund sem sveitin lék sína fyrstu tóna - fór að rigna. Og það fór að rigna eins og hellt væri úr fötu. Fólk spennti upp regnhlífar en það dugði ekki til. Ég sat við hliðina á eldri hjónum og við hlógum saman í rigningunni. Gömul kona í hjólastól í fremstu röð sló taktinn með eldrauðri regnhlíf. Túristaregnhlíf merkt helstu stöðum Austurríkis vaggaði til hiliðanna í næstu röð. Um það bil helmingur tónleikagesta flúði í skjól frá flóðgáttinni sem skyndilega hafði opnast svo eftir sátu pollar í stólum. Það stytti svo upp 20 mínútum og 4 tónverkum síðar.

Á miðvikudaginn hélt ég förinni áfram til Sviss. Stoppaði í 2 klst í Zürich, sem verður að teljast eitt það mest “posh” place sem ég hef á ævi minni komið til. Dýrar merkjavörubúðir, Benz og BMWleigubílar, fólk gefandi svönum brauð (engar endur sjáanlegar) og m.a.s. útigangsmennirnir voru uppstrílaðir! Merkilegt allt.
Eftir 2 tíma í hinni fullkomnu Zürich hélt ég áfram til höfuðborgarinnar, Bern. Þar var ég sótt á lestarstöðina af Saskiu, stelpunni sem ég ætlaði að gista á sófanum hjá. Við fórum beint að Aare, ánni sem rennur gegnum/framhjá borginni. Áin er ágætlega straumhörð, og uppáhaldsiðja borgarbúa á heitum sumardögum er að fleygja sér út í á einum stað, dóla sér niður, fara uppúr, labba til baka og endurtaka hringinn. Aðeins skemmtilegri útgáfa af íslenska rúnthringnum, + baðföt! Ég ætlaði ekki að geta hætt að hlæja. Fullt af hausum dúandi upp og niður fljótandi hjá. Ég lét mig að sjálfsögðu vaða út í nokkrum sinnum, og skemmti mér konunglega. Um kvöldið var svo lagt í belgíska bjórsmökkun í boði Sven & Ken (að öllu gríni slepptu), tveimur belgískum félögum sem voru einnig í gistingu hjá Saskiu.
Á fimmtudeginum var borgin skoðuð undir dyggri handleiðslu Saskiu. Kom við á Büro Destruct, hönnunarstúdíói í Bern sem ég hef fylgst með síðustu árin. Ótrúlega gaman að koma þangað, gæjarnir ægilega hressir, spjölluðu, sýndu mér um og leystu mig út með gjöfum. Um kvöldið var svo haldið aftur að Aare í frekari sundspretti, varðeld, grill, tónlist, spjall og stjörnubjartan himinn sem mér tókst að sofna undir. Bern er falleg!

Að Bern lokinni var haldið áfram til Lúxemborgar.. meira um það síðar!

sveimhugi | Flokkun Óflokkað | Ummæli (2)

Maibaum

16. maí 2010 – 12.29

- 2 mánuðum síðar!

Vín er ennþá jafn yndisleg. Reyndar er ekki alveg hægt að heimfæra það uppá veðurfarið þessa dagana sem býður upp á fátt annað en vætu. Nei nú er ég reyndar að ljúga. Í síðustu viku bættust við rigningardagskrána þrumuveður og haglél. Haglél í 19 stiga hita.
Ég skemmti mér reyndar oft ágætlega í rigningunni hérna. Var á heimleið úr ræktinni (þessari sem leyfir ekki hlýraboli á karlmönnum) í einu himnafallinu þegar óprúttinn bílstjóri með sítt að aftan tæmdi úr heilum polli yfir mig. Ég gerði reyndar það eina vitlega í stöðunni og missti mig í hlátri. Miðaldra maðurinn með schefferhundinn við hliðina á mér horfði á mig stórum augum en glotti svo út í annað.

Að sjálfsögðu veit ég svo ekkert hvar skal byrja.

Brá mér í túr til Bratislava um síðustu helgi, heimsótti Erlu sem er í skiptinámi þar. Bratislava kom virkilega á óvart! Einhverra hluta vegna bjóst ég við haugum af kommúnistablokkum og fábreytni. En borgin skvetti þessari fáfræði minni útum eyrun og ég stóð mig að því að gapa í forundran með bros eyrnanna á milli. Gamli bærinn ótrúlega fallegur, og útsýnið frá kastalanum ekkert slor. Bragðaði á ekta slóvakískum mat, morraði í görðum og við Dóná spilandi ólsen ólsen, sleikti sól og ís, gekk mér til óbóta milli kirkna og tékkaði að sjálfsögðu á næturlífinu. Karlpeningurinn fær reyndar ekki jafn háa einkunn og borgin, gelaðir gæjar í hvítum bolum skreyttum semelíusteinum. Lasershowið á Infiniti (já - með engu ypsiloni) var heldur ekki að vinna neitt sérstaklega með þeim. Drengirnir litu út eins og pónýhestar með regnbogalitað endurkastið af bolunum sem virtust allir saman hafa hlaupið í þvotti. En það var allavega hægt að hlæja að þeim blessuðum.

Næsta þriðjudag halda Erla og vinir hennar svo aftur heim til London, gegnum Vín, og þá er stefnan tekin á Prater - skemmtigarðinn hér í borg. Er búin að tékka á nokkrum tækjum þar nú þegar, enda sólgin í rússíbana. Gekk reyndar fulllangt í Ecstasy-tækinu og tókst að hnýta rembihnút á magann á mér sem losnaði svo ekkert fyrren nokkrum erfiðum tímum síðar.

Fór í mitt fyrsta roadtrip útfyrir borgina síðustu mánaðarmót, ásamt Önnu Tinu (bekkjarsystur frá Sviss), Stefan, Marko og Evi. Héldum til Burgenland sem er fylki ca klukkutíma frá Vín og þekkt fyrir víngerð. Gistum heima hjá foreldrum Stefan og Marko sem reyndust vera þessi líka yndislegu hjón í enn yndislegra húsi með yndislegum garði - og sundlaug! Á þessu svæði býr mikið af fólki ættað frá Króatíu svo tungumálið er ögn öðruvísi. Að sjálfsögðu var bragðað á heimaframleiðslunni, meðal annars könglasnafsi sem var alveg jafn áhugavert á bragðið og það hljómar. Dönsuðum undan okkur skóna á hlöðuballi, tókum þátt í 1. maí hátíðarhöldum í litla bænum þeirra, borðuðum ekta austurrískan heimagerðan mat, grilluðum pylsur við varðeld, skoðuðum vínekrur, borðuðum köku í rigningunni og áttum í fáum orðum sagt alveg yndislega helgi.

Stærsta verkefni annarinnar er svo að baki svo það hefur sem betur fer aðeins hægst um hjá manni. Er reyndar með nokkur verkefni í gangi, m.a. að búa til miða á Stiegl - eitt af aðal austurrísku bjórmerkjunum. 4 bekkir í skólanum taka þátt í því, sérstök dómnefnd sér svo um að velja þá sem henni þykja flottastir og þeir verða svo notaðir á “special edition” af bjórnum. Væri ekki amalegt að klára önnina með stæl og koma heim með bjór með eigin hönnun!

Svo er alltaf nóg um sýningaropnanir, og alveg hægt að vera menningarlegur á hverju kvöldi og sötra hvítt eða rautt og horfa spekingslega á misvönduð verk um alla borg. Sú sýningaropnun sem tvímælalaust stendur uppúr hingað til var fyrir skömmu síðan í miðbænum. Ég og Abba duttum þar reyndar alveg óvænt inn á leið heim. Miðaldra listamaður sem sýndi ljósmyndir, videoverk og stóð svo sjálfur fyrir klippingagjörningi meðan maður við hlið hans dró upp og niður gardínur á sjálfum sér og annar mjálmaði við gítarspil. Skálaði við miðaldra arty týpur sem dönsuðu fyrir framan skjávarpa videoverksins - alveg uppnumin af eigin skugga á tjaldinu. Við heyrðum svo eitthvað brambolt inni í gjörningarýminu og litum þar inn. Listamaðurinn var þá tekinn til við að snoðklippa ungan strák. Vinur hans var eitthvað ekki sáttur við aðfarirnar og æpti að honum ókvæðisorð. Hann varð svo hreint út sagt alveg óður af bræði, hlustaði hvorki á kærustu né aðra í kringum sig og brást ókvæða við þegar reynt var að fleygja honum út. Þá brutust út slagsmál sem ég og Abba lentum allsendis óvænt í miðjunni á. Glös brotnuðu og ég endaði með götóttan skó eftir viðskipti mín við snoðklippingarandstæðinginn. Það tókst svo að henda honum út. Síðasti sopinn var tæmdur úr glasinu, mér þótti hápunktinum svo sannarlega náð svo við héldum út í sushi.

Talandi um sushi. Vín er himnaríki fyrir sushisælkera. Sushistaðir á hverju horni, og hægt að éta á sig gat fyrir einn rauðan.
Ég ætti nú kannski frekar að fara að einbeita mér að því að tékka á snitsel og sachertertu.. en hingað til hefur sushi-ið haft vinninginn.

Átti alveg frábæran afmælisdag hérna, fékk morgunmat og gjöf í rúmið frá sambýlingnum, bakaði kökur, fékk hressa gesti og góðar gjafir. Dagurinn byrjaði reyndar snemma, honum var fagnað strax á miðnætti. Fór í kokteilboð í boði borgarstjórans í ráðhús Vínar og þaðan lá leiðin á nærliggjandi bar ásamt Önnu Tinu og Lauru frá Sviss og Nancy frá Þýskalandi. Þrátt fyrir takmarkaðan þýskuskilning minn sá ég að stelpurnar voru eitthvað að pukrast og lítandi óeðlilega oft á úrið. Á miðnætti mætti svo barþjónninn með 4 könnur af weissgespritz á borðið, fullt af kertum og stelpurnar sungu afmælissönginn. Litli Íslendingurinn varð ögn meyr og skálaði við litlu rúsínurnar. Fyllsti maðurinn á svæðinu vildi svo að sjálfsögðu bjóða á barinn og stóð svo upp og tilkynnti öllum að hér væri afmælisbarn og þessvegna bæri öllum að syngja. (ögn pínlegt á meðan á því stóð, en frekar fyndið að fá svona margar kveðjur frá allsendis ókunnugu fólki).

Það verður eitthvað um gestakomur á næstunni, Lea kemur í helgarheimsókn eftir 2 vikur og mamma og pabbi ætla að skella sér í vikuferð til örverpisins í byrjun júní. Verður frábært að lóðsa þau um, og pabbi hæstánægður að heimsækja mekka klassískrar tónlistar. Hægt að njóta hennar alla daga, sér í lagi með óperukennarann hérna á efri hæðinni sem virðist vera alveg ófeiminn við að fljúga upp og niður tónstigana með nemendum sínum á mismunandi tímum dags. danke schön.

En hér er ég að hugsa um að láta staðar numið í bili - lofa ferskum orðum fyrr en síðar.

Liebe Grüsse frá Vínarborg!

sveimhugi | Flokkun Óflokkað | Ummæli (3)

Snævi þakin Vín

12. mars 2010 – 14.54

Jæja, það hefur ýmislegt á daga manns drifið frá síðasta bloggi.

Flutti inn á stúdentagarðana Haus Döbling í síðustu viku, í herbergið sem mér var úthlutað.
Verður reyndar stutt stopp þar, þar sem ég flyt mig um set og inn til Öbbu í 4. hverfi fyrir páska.

Herbergið - tjah, er ekki alveg eins og búist var við skulum við segja.
Hápunktur stúdentagarðanna er sennilegast barinn sem er í næstu byggingu í kjallaranum. Gengið framhjá heimilislausa manninum á ganginum og áfram til vinstri.

Kíkti þangað síðasta laugardag og tékkaði á stemmningunni. Þar reyndust þó vera nánast bara innfæddir, sem kíkja víst þangað í ódýrt öl áður en haldið er á djammið. Eftir að hafa bragðað austurrískt öl og hið austurríska hóstasaft Jägermeister var förinni heitið á Flex þar sem dansað var framundir morgun í fylgd vínarborgarbúa.
Er líka búin að afreka að sötra gyllt í Erasmuspartýi, og á Íslendingahittingi liðna helgi. Fyrsti skólaviðburðurinn var svo í gærkvöldi, sýning á verkum vöruhönnuða, bæði nemenda og útskrifaðra. Stefnan er svo sett á þorrablót Íslendingafélagsins annað kvöld þar sem í það minnsta 50 manns munu koma saman og drjúpa á brennsa og bíta í punga.

Síðasta sunnudagskvöld skellti ég mér á tónleika í Arena, þar sem Florence and the machine léku - og var sko ekki svikin. Ótrúlega kósý staður og þvílík stemmning.
Maður á án efa eftir að tékka á fleiri tónleikum næstu vikur og mánuði.

Annars er lífið ljúft hér í Vín, búin að rölta þónokkuð um borgina, og alltaf finnur maður nýja og spennandi staði og fallegar byggingar. Mannlífið er líka litríkt og ótrúlega gaman að fylgjast með fólki. Fór í smá göngutúr í fyrradag, og rakst á Ameríkana með loðhúfu við Karlskirche. Hann vildi ólmur taka af mér mynd - með loðhúfuna. Ég afþakkaði pent og hélt för minni áfram, þó eftir að hafa þurft að fræða hann ögn um efnahagsástandið á Íslandi. Að sjálfsögðu ekki viljug. Sá svo tvo menn mætast á umferðargötu, annan með innkaupakerru fulla af niðursuðudósum, hinn með barnavagn með engu barni. Fólksskoðun hér er frábær.

Tími að hefjast eftir 5 mínútur.
Meira næst !

Tschüss!

sveimhugi | Flokkun Óflokkað | Ummæli (2)

Sehr schön!

28. febrúar 2010 – 12.27

Dagur 5 upprunnin í Vínarborg og skal honum eytt í sem minnst.

Búin að ganga mér til óbóta síðastliðna daga og virða fyrir mér Vínarborg. Kynstrin öll af fallegum byggingum, görðum og listaverkum, og oft á tíðum allt að því ævintýralegt umhverfi. Svo margt sem ég þarf að skoða á meðan á dvöl minni stendur svo ég veit varla hvar ég á að byrja!

Eins og sönnum Íslendingi sæmir er ég að sjálfsögðu búin að spotta út nokkrar verslanir og finna nokkrar H&M búðir. Og versla já, eins og eina.. tvær - þrjár flíkur eða svo.

Hef annars hangið mikið með 3 hressum systrum frá Buenos Aires sem voru hér á hostelinu þar til í gær, og skoðaði ýmislegt með þeim - enda þær í miklum túristaleiðangri. Kíktum meðal annars á RISAstóran markað, Naschmarkt sem hefur verið á sama stað allt síðan á 17. öld. Á laugardögum er sannkölluð Kolaportsstemmning þar (þó allt úti undir beru lofti) og þar svigna borð Austurríkissbúa, Tyrkja og sígauna undan misvönduðum og gáfulegum varningi. Ég keypti - þótt ótrúlegt megi virðast - bara eina litógrafíumynd á 2 evrur. Átti að kosta 5 - en að sjálfsögðu prúttaði ég eins og vindurinn! Andrea (ein af systrunum) þótti mikið til koma og spurði hvort Íslendingar væru svona góðir í að prútta. Held við séum nú betri í að eyða og fá lánað..

Við smökkuðum hnetur, sælgæti, ávexti og ólífur - keyptum hnetur, klementínur og granatepli og smjöttuðum á því í sólinni fyrir utan óperuhúsið.
Þær systur yfirgáfu svo Vín í gær, og ég þrammaði áfram um göturnar. Hitti Erlu sem var í stuttri heimsókn frá Bratislava í Slóvakíu. Liðin u.þ.b. 4 ár held ég bara frá því við hittumst síðast og hárliturinn flakkað milli hausa. Heimsóknin verður vonandi endurgoldin sem fyrst, svo Bratislava er næst á “to-visit” listanum.

Hitti svo fyrir annan Íslending, Öbbu, og við skunduðum á Soja í sushi. Þar fékk ég smá þýskukennslu á milli þess sem ég gúffaði í mig sushi-ið. Ávextir og fortune-cookies í eftirrétt sem Öbbu tókst á einhvern ótrúlegan hátt að hálf henda úr bréfinu svo hún endaði undir nærliggjandi stól. Eftir að hafa hlegið nægju okkar héldum við förinni áfram að Rathaus, sem er Ráðhúsið hér í borg og minn uppáhaldsstaður - allavega hingað til! Þar er núna skautasvell þar sem allir geta komið og rennt sér. Ráðhúsið sjálft uppljómað og lýst á kvöldin svo það líkist helst heillri konungshöll úr Disneymynd. Ég skemmti mér alveg dýrindis vel á skautum, og við að fylgjast með fólki:

Gamli maðurinn sem virtist aldrei hafa gert annað um ævina (krúttlega afatýpan), maðurinn í jakkafötunum með pokann á öxlinni - þessi sem lítur út fyrir að vera í ævilangri dressman-auglýsingu. Litli strákurinn sem ýtir sér áfram á öðrum skautanum, lúðalegi túristinn sem berst við að missa ekki jafnvægið. Miðaldra maður í blárri úlpu og vinnubuxum með hár sem er farið að þynnast ískyggilega mikið. Virðist reyndar nokkuð almennt þegar að er gáð, nema kannski hjá manninum í gulu peysunni með gráa makkann (sem hefur sennilega fengið að halda sér frá níunda áratugnum) sem siglir hjá, hring eftir hring, brosandi með hendur í vösum. Unglingurinn sem fílar sig á svellinu og syngur með ghostbusters, þykist vera að grínast eitthvað en er alveg að missa sig í stemmningu í raun og veru. Gamli hippinn í gallavestinu á neongulu skautunum. Hans greiðsla hefur líka fengið að halda sér. Gamla austurríska steríótýpan, pabbinn með yfirvaraskeggið í ljósbrúna vindjakkanum, ögn óöruggur með skankana. Eiginmaður situr gegnt mér og spennir á sig skauta. Með hring OG deman í eyra. Má það? Ung kona í mokkajakka sem multitaskar og blaðrar í símann meðan hún skautar hjá.

Eftir fólksskoðun og fjölmarga hringi fórum við úr skautunum í heitt kakó með rjóma.
Yndislegur endir á löngum og góðum degi.

Spurning hvort maður fari ekki að rífa “Learn German in 4 simple steps” úr plastinu og grufla aðeins í því. Heillavænlegt í ljósi þess að enginn í móttökunni í skólanum talar ensku - eins og ég komst að á föstudaginn.
Á morgun flyt ég mig svo út af hostelinu og upp í Döbling hverfið, í Haus Döbling. Skólasetning er svo eftir hádegið.
Stór dagur á morgun!

until next time,
tschuss!

sveimhugi | Flokkun Óflokkað | Ummæli (6)

Keflavík-London-Vín

25. febrúar 2010 – 9.52

Bitte schön!

Þá er maður mættur til Vínarborgar eftir dágott ferðalag.

Get ekki annað sagt en að ég hafi fengið eitthvað fyrir peninginn með Iceland Express. Ung móðir með tvo trítilóða krakka í röðinni fyrir aftan, annar organdi hástöfum og hinn sparkandi í sætið mitt eins og enginn væri morgundagurinn. Í röðinni fyrir framan: miðaldra kvenmaður sem tók til við að æla lifur og lungum fljótlega eftir flugtak. Þessi sinfónía ensks orgs og æluhljóða hafði furðulega róandi áhrif og á einhvern undraverðan hátt tókst mér að dotta um stund mitt í öllum látunum.
Eftir þessa afar áhugaverðu flugferð tók við 7 klst bið í Gatwick flugstöðinni í London. Maður er manns gaman og mér tókst að plata sjálfa mig til að láta tímann líða hraðar með því að hafa nóg fyrir stafni. Eins og ofvirkt barn með athyglisbrest teiknaði ég, réð krossgátur og sudoku, las 2 tímarit, byrjaði á einni bók, borðaði, verslaði og ráfaði um, svo eins og fyrir töfra höfðu allt í einu liðið 7 klst og ég gat farið að trítla að hliðinu.

Eins og Easyjet einum er lagið seinkaði fluginu að sjálfsögðu.

Flugferðin til Vínar einkenndist af mikilli flughræðslu og oföndun Fey, breskrar stelpu sem sat mér við hlið. Ég hafði einmitt verið að lesa bókina Errornomics nokkrum dögum fyrr og rekist á smá klausu um CFIT (controlled flight into terrain) Það er þegar flugvél í fullkomlega góðu ástandi er, undir stjórn flugmanns “óvart” brotlent. Flugmenn eru þá truflaðir af öðru og algjörlega ómeðvitaðir um hættuna þar til það er orðið of seint.
Það örlaði skyndilega á örlitlum ónotum í maga Íslendingsins. En þeim var drekkt með nefmæltri rödd einnar flugfreyjunnar sem spurði hálf frekjulega í 5. skipti hvort enginn vildi kaupa neinn tollfrjálsan varning?

Fey hjálpaði mér svo að finna rétta rútu til að koma mér inn í Vínarborg. Afar indæll Tyrki (sennilega ekki sá eini hér í borg) skutlaði mér svo á hostelið þar sem ég dvel nú í dýrindis yfirlæti fram á mánudag, en þá fæ ég herbergið mitt á stúdentagörðunum Haus Döbling.

Þar hafið þið það, tími á að skola af sér ferðarykið, klára sultubrauðið og halda út sólina.

þar til næst,
tschüss!

sveimhugi | Flokkun Óflokkað | Ummæli (8)